ตอนที่ฉันเลิกติดลิปสติกแดง: เรื่องเล่าเกี่ยวกับการหา "สีที่เหมาะกับตัวเอง" จริงๆ
เรื่องที่ไม่คาดคิด: ลิปสติกแดงไม่ใช่ของฉัน
ผ่านไปหลายปีแล้วตั้งแต่ฉันเชื่อสายตาของเพื่อนๆ เมื่อพวกเขาบอกว่า "ลิปสติกแดงใช่ฉันนะ สิ่งที่ทำให้ดูสวยที่สุด" ตอนนั้นฉันอายุประมาณ 23 ปี เพิ่งเริ่มใช้เมคอัพ จึงมีความเชื่อว่า "สีแดงคือสี" ของทุกคน แบบมีอิทธิพลเอา โดยไม่คิดว่าแต่ละคนมี tone สีผิวต่างกัน
ฉันจึงออกไปซื้อลิปสติกแดงมาซ้ำๆ ทีโต ทีดำ ทีออกชมพูมากขึ้นหน่อย ลองซื้อแบบที่คนบอกว่าดี บ้านขอบฟ้าไป ตามเทรนด์ที่เห็นตามโซเชียลมีเดีย ทีไหน่อ... ทำไมดูแปลกๆ? ทำไมหน้าฉันตอนติดลิปเนี่ยมันดูเสพย์ต่างคนต่างหน้า
ใช่ สีแดงนั่นแบบไม่ "ชุดกับ" ตัวฉันเลย
ถ้าฉันมี "tone" ผิวแล้ว ทำไมไม่เลือกสีให้ตรงกับมัน?
จำได้ว่าช่วงนั้นฉันอ่านบทความเล่า เกี่ยวกับการ "color analysis" ก็เลยอยากทำความเข้าใจตัวเองมากขึ้น ปรากฎว่าฉันมี warm undertone (สีผิวประเภทอบอุ่น) นั่นหมายความว่า สีที่ดูดีกับฉันควรมีความอุ่นใจ เช่น สีเหลือง ส้ม ไม้ด้มไม้ แบบแนว earthy colors นั่นแหละ
สีแดงที่ฉันติดมันส่วนใหญ่ cool tone (อาจจะมี blue หรือ purple ปนอยู่) ซึ่งมันวิ่งไปตรงข้ามกับสีผิวฉันเลย ไม่แปลกสักหรอกที่มันออกมาแปลกๆ
ตรงนั้นแหละ ที่ฉันเข้าใจว่า—ไม่ใช่ทุกสีที่สวยมาก ๆ ในแต่ละช่วงเวลาเนี่ยจะสวยกับคน ๆ นั้นเท่ากันหรอก
เลิกติดตามเทรนด์ เริ่มสนใจตัวเอง
หลังจากรู้เรื่อง tone ผิว ฉันก็เบิกบานขึ้นมา เอาอีกครั้งเลยไปซื้อลิปสติกสีแดง แต่คราวนี้เป็นสีแดง warm tone—สีแดง-ปลอดโปร่งอ่อนนวล บ้างคืนมี tone ส้ม ไม้ด้มไม้ปนอยู่ ตอนติดแล้ว ว้าว มันไม่ดูแปลกอีกเลย มันออกมาดูเป็นตัวฉัน
และนั่นทำให้ฉันตั้งคำถาม: ว่ากี่คนที่ลองสีหรือเทรนด์บิวตี้ต่างๆ แล้วว่ามันไม่ดี แต่ที่จริงมันไม่ใช่ว่าสีนั่นไม่ดี แต่เป็นว่ามันไม่เข้ากับตัวเราพอ?
ฉันรู้ว่าในสังคมเรา ยิ่งเฉพาะตัวแป่นมากขึ้น ก็ยิ่งมีเทรนด์มากมายชวนให้ทำตามให้เหมือน "หญิงสมัยใหม่" ควรจะเป็นแบบไหน ควรใช้เมคอัพแบบไหน ควรดูแลผิวแบบไหน มันเหมือนว่า "ความสวย" มีนิยาม ประเภทเดียว
แต่กับฉัน ความสวยของฉันมันเริ่มต้นจากการรู้ว่า สิ่งไหนออกมาดีกับร่างกายฉันนี่
การหา "ของตัวเอง" ไม่ได้ตอนเดียวจบ
หลังจากลิปสติกแดง ฉันไป experiment สิ่งอื่นๆ ด้วย ตั้งแต่ tone ของ eyeshadow ไปถึงการเลือก foundation ที่ match กับสีผิวแบบแม่นยำ ของใจของฉันเอง ไม่ใช่ของใจของแคมเปญโฆษณา
มีครั้งหนึ่งที่ฉันลองทำ "glass skin" ตามเทรนด์ คือผิวเด้ง เงา แบบเล่นงานของเกาหลี ฉันซื้อซีรั่มแพงๆ ใช้อย่าง strict แต่ผิวของฉันมันรู้สึก มัน... heavy เหมือนมีหนังถ้วนๆ ทั่วหน้า
เพราะว่า ฉันมีผิว combination—ลบขึ้นบ้าน มัน matt ตามธรรมชาติมาตั้งแต่ดึก ไม่ใช่ผิวแบบดุ้นฟุบๆ เทพธิดา ฉันไม่เหมาะกับสกินแคร์เหมือน glass skin style เลย ฉันเหมาะกับ simple routine ที่ให้ผิวมี glow ธรรมชาติ นิดหน่อยเอา
ตอนรู้เรื่องนี้ ฉันเบาใจขึ้นมาเยอะ ทำไมต้องยึดติดว่า "ต้องโปรแกรมแบบเข้มข้น" ถ้าผิวเราบอกว่ามันไม่อยากได้แบบนั้นล่ะ?
ลองถามตัวเองครั้งถัดไปแบบนี้
ตอนนี้ เวลาที่ฉันต้องเลือกอะไรสักอย่างในบิวตี้ ฉันมักจะถาม:
- มันเข้ากับ tone ของตัวฉันหรือเปล่า? (ไม่ว่าจะเป็นสี undertone ของผิว tone ของผมเปี้ย อะไรก็ตาม)
- ผิวของฉันบอกให้เสียว่ามันต้องการอะไร? (ช่วงไหนฉันเน้นเพิ่ม hydration บ้าง เพราะมันแห้ง ไม่ใช่ตามคู่มือ)
- ฉันสบายใจกับสิ่งนี้ไหม? (ไม่ใช่แค่ดูสวยในโฟโต้ แต่ฉันต้องสบายใจใส่ไป)
- ถ้าไม่ได้ติดตามเทรนด์นี่ ฉันอยากใช้มันหรือเปล่า? (คำถามนี้ช่วยถอนกำจัด FOMO ได้เยอะ)
ผลลัพธ์คือ ตอนนี้ ลิปสติกของฉันเนี่ยพวกมันมักจะอยู่ในเฟมิลี่ของสีแดง-ไม้เนื้อแท้ สีมะฮอกกานี สีอิฐ แบบ earthy ที่มี warmth ไม่ใช่ทุกสีแดงที่โฆษณามา ฉันเลือกสีที่มันพูดได้กับสีผิวของตัวเอง
ความสวยที่เราสร้างเอง
สิ่งที่ฉันเรียนรู้มากที่สุดในปีที่ผ่านมา คือ ความสวยที่แท้ของตัวเอง ต้องมาจากการรู้จักตัวเอง ไม่ใช่จากการเลียนแบบคนอื่น
ใช่ เทรนด์อยู่ เทรนด์มาก นิดหน่อย แต่เทรนด์นี่มันแบบ... ชั่วลืมเร็ว ของจริงที่อยู่ได้นาน คือ การรู้ว่า "เราเป็นใคร" "เราสวยแบบไหน"
ดังนั้นครั้งต่อไปที่คุณคิดจะลองสีใหม่ หรือทำ skincare routine ใหม่ หรือลองเทรนด์บิวตี้อะไรก็ตาม ลองถามตัวเองก่อนว่า—มันเข้ากับตัวเราเนียะ? ไม่ใช่แค่ดูดี แต่เข้ากับตัวเรา จริงๆ?
เพราะว่าความสวยอย่างแท้จริง มันมาจากความมั่นใจ และความมั่นใจนั่นเกิดจากการเลือกอย่างรู้เท่าทัน ไม่ใช่ติดตามโดยลบคำคิด
ลิปสติกแดงของฉันเลือก warm tone ได้ดี แต่ถ้าสักวัน คุณตัดสินใจว่าไม่อยากใส่ลิปสติกแดงเลยก็ได้ สำคัญคือ มันต้องเป็นการตัดสินใจของคุณ ไม่ใช่เพราะใครบอก
